به جاي مقدّمه:

همه‌ي دختران بايد شعري از آن خود داشته باشند

براي والري

همه‌ي دختران بايد

شعري داشته باشند، كه براي آنان نوشته شده باشد.

حتّي اگر لازم باشد براي اين كار

آسمان به زمين بيايد.

نيومكزيكو

16 مارس 1969

(شعري از ريچارد براتيگان، برگرفته از كتاب «دري لولا شده به فراموشي»)

در عبري: عشق/معشوق...

براي ماريا

                     مقدّس

يك، به اندازه‌ي چهارده تن

بدري تو

       مي‌جنگم برايت

                    در اطرافت¹

                           و مي‌نوشم از آن‌چه هستي

                                    خِضرِ خَصراء مي‌شوم تا ابد²

                                                            اي هميشه بهار

                                                                 اي مهربان، اي نازدار

اي اورفئوس³ من

            كه بي تو ياراي گذرم نيست

                        از وادي هزارها هزار زيباروي بدنهاد⁴

اي مظهر همهْ نيكي‌ها

                        اي اوفِليا⁵

                                 اي دِسدِمونا⁶

                                          اي كوردليا⁷

                                                والاتر از همه

                                                            خودِ تو

                                                                   ماريا⁸

چرا منِ كور دِلِ پير چشم

                        نااميدم و جز

                                    «بودن يا نبودن»⁹ نگويم؟!

از چه روي توانم هست

            كه ندا سر دهم «همه از نحوست ماه است.»¹⁰

                                    حالا كه ماهِ درخشان‌تر از خورشيدي تو

نه، نه، نه

         عزيزتر از آني كه اين باطل‌ها را به حريمت راه دهم

                                                بر شاخه خواهمت بوييد¹¹

                                                            اي شادابْ معجزه‌ي طبيعت

«تو

    و

     خصال نيكويت

       را من غنيمت مي‌شمرم»

                                    «چه شگفت‌آور است

                                                كه به رغم سردي» بي‌اعتنايي‌ات

                                                              «عشق من تا پايگاه پرستشي

                                                                                آتشين بر انگيخته مي‌شود.»¹²

درخت اعجازي¹³

            و گَر معجزه نيست

                        كه دَهري¹⁴ را به نماز ايستاند

                                                به ركوع كشاند

                                                            و به سجده افكند

                                                                        پس چه تواند بود؟!

اي دليل بي‌دليلي

            چشمانت لعل

                             و

                              كنيز خانه‌ات ليلي

                                          بي تو نيستم جز عليلي

                                                            آخرين حرفم جز اين نيست

                                                                                    «من تو رو خيلي...

                                                                                                         عاشقتم!¹⁵»

پاورقي:

1: اشاره به غزوه‌ي بدر كه در اطراف چاه بدر بين مكّه و مدينه و در رمضان سال دوم هجري رخ داد.

2: خِضر نام پيامبري است كه به اتّفاق ذوالقرنين و الياس، دو پيغمبر ديگر، به جست‌وجوي چشمه‌ي آب حيات رفت. در پايان خضر و الياس از آب حيات نوشيدند، امّا ذوالقرنين هرچه گشت سرچشمه را نيافت و آذوقه‌‌اش به اتمام رسيد. او بازگشت تا بار ديگر راهي سفر شود، امّا پيش از راهي شدن فوت كرد.

3: بر اساس اساطير يونان، هنگامي كه جيسون و آرگونات‌ها در جست‌وجوي پشم زرّين بر آرگو، كشتي عظيم خويش، نشستند به ديار سيرن‌ها رسيدند. سيرن‌ها پريان دريايي خوش‌صدايي بودند كه با آواز دل‌فريب خود ملوانان را فريفته مي‌ساختند و آن بخت‌برگشتگان خود را به آب مي‌افكندند. از اين رو هيچ كشتي توانايي عبور از قلمرو آنان را نداشت. اورفئوس چنگ نوازي چيره‌دست بود كه آن‌چنان آوازي سر داد كه جيسون و آرگونات‌ها توجّهي به نواي سيرن‌ها نكردند و بدين سان اورفئوس كسي بود كه با هنر خود، آرگو و مسافرانش را از مرگ حتمي رهايي بخشيد.

4: اشاره به سيرن‌ها. به پاورقي 3 رجوع شود.

5: نام معشوق هملت، در نمايشنامه‌ي هملت اثر ويليام شكسپير.

6: نام همسر و معشوق اتللو، در نمايشنامه‌ي اتللو اثر ويليام شكسپير.

7: نام كوچك‌ترين دختر شاه لير. و هم‌چنين همسر پادشاه فرانسه در نمايشنامه‌ي شاه لير اثر ويليام شكسپير.

8: يكي از نام‌هاي مريم، مادر عيسي، است. در فارسي آن را مريم مي‌خوانند و در عبري ميريام. ماريا به زبان عبري معني عشق و معشوق مي‌دهد.

9: بخشي از معروف‌ترين مونولوگ شخصيت هملت در نخستين صحنه‌ از سومين پرده‌ي نمايشنامه‌ي هملت.

10: بخشي از ديالوگ اتللو در صحنه‌ي دوم از پرده‌ي پنجم نمايشنامه‌ي اتللو.

11: اشاره به ديالوگ اتللو در صحنه‌ي دوم از پرده‌ي پنجم نمايشنامه كه مي‌گويد:«... هرگاه من گلي بچينم، ديگر نمي‌توانم شادابي زندگي را بدو باز دهم، و ناچار خشكيدني است؛ پس همان بر شاخ درخت خواهمش بوييد!»

12: ديالوگ پادشاه فرانسه در نخستين صحنه از اوّلين پرده‌ي نمايشنامه‌ي شاه لير.

13: پاسخي است به اين شعر:

درخت معجزه نیستم

چه بیهوده دخیل می بندی.

تنها آیه ای هستم

نشان ناچیزی

از حجمی گره خورده در آغوش سرد خاک.

دخیلت

     بر شانه های کوچک من درد تازه ایست

بگشای درد

از تن خسته ام

بگذار

    فارغ از تو و شرم اجابت دیرینه حاجتت

در نسیم غوطه ور شوم.

14: دهری .[ دَ ] (ص نسبی ) منسوب به دهر. منسوب به روزگار. || منکرالوهیت که دهر را عامل شمارد. طبیعی مذهب . آنکه خدایی جز روزگار نداند. فرقه ای که دهر را خدا دانند. (یادداشت مؤلف ). کسی که عالم را قدیم داند و به حشر و نشر و قیامت قائل نباشد. (ناظم الاطباء(    از لغت‌نامه‌ي دهخدا

15: ديالوگي از فيلم حكم ساخته‌ي مسعود كيميايي.

تصوير: بخشي از تابلوي «بوسه» اثر «فرانسيسكو هايز».

او شهره­ي آفاق بود

                        نه لاغر و نه چاق بود

خيلي بوده دوست داشتني

                        خوشمزه­تر از بستني

زيبا و محبوب

            نبوده محجوب!

شاد بود و باحال

            در لمپنيسم «مال»!

هلو و تپل

            هم ناز و هم گل!

قشنگ­تر از رُز

            كرد او اُور دُز!

بـــِه از ديويد لين

            نامش مريلين!

نساخت او پورنو

            فاميل­اش مونرو!!!!!

شعر در سبك سوسول­رئاليسم، از شاعر قرن بيست و يكم، بابا kz عريان!

پاورقي:

1. ونوس: الهه­ي زيبايي و عشق در ميتولوژي رمي است. بر اساس اسطوره­هاي رم، تنها كسي كه ياراي شكست دادن «مارس»، خداي جنگ، را دارد، ايزدبانوي زيبايي است.

2. مدوزا: از زيباترين دوشيزگان ميتولوژي يوناني كه پوزئيدون، خداي دريا، او را فريفت. در پي اين ماجرا، «آتنا»، ايزدبانوي خردورزي بر او خشم گرفت و او را به شكلي كريه در آورد. زني كه به جاي مو، مار بر سر دارد. مدوزا به هر كه مي­نگريست او را تبديل به سنگ مي­كرد. در پايان، پرسوس، از طرف آتنا مأمور قتل مدوزا شده و او را از پاي در مي­آورد.

3. جابلقا: در ادبيات شرق، نماد شرقي­ترين شهر دنياست. جايي كه پس از آن هيچ­كس زندگي نمي­كند.

4. جابلسا: نمادي است كه براي غربي­ترين شهر جهان در ادبيات شرقي به كار مي­رود. دنيا بين دو شهر جابلقا و جابلسا قرار دارد.

5. پوزئيدون: خداي دريا در ميتولوژي يوناني است. به شرح 2 رجوع شود.

6. پرسوس: به شرح 2 رجوع شود.

7. آفروديته: ايزدبانوي عشق و زيبايي در ميتولوژي يوناني است. به عبارت ديگر، برابر يوناني ونوس است.

8. فرزند خدا بودن: اشاره به انجيل متي 6: 9:« خوشا به حال آنان كه براي برقراري صلح در ميان مردم كوشش مي­كنند، زيرا ايشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد.»

9. روح­الله: عيسي مسيح

در فصـل بـهـار اگـر بـتـي حور سرشت

يك جرعه­ي مي دهد مرا بر لب كشت

هر­چند به نزد عامه ايـن بـاشـد زشـت

سگ به ز من ار برم دگـر نام بـهـشـت

گويند كسـان بهشت با حور خوش است

من مي­گـويم كـه آب انـگـور خـوش است

اين نقد بگـير و دست از آن نسيه بشوي

كه آواز دهـل شنـيدن از دور خوش است

ابر آمد و باز بر سـر سـبـزه گـريست

بي باده­ي گـلـرنـگ نـمي­بايد زيست

اين سبزه كه امروز تماشاگه ماست

تا سبزه­ي خاك ما تماشاگـه كيست

اين ها را شايد نشايد شعر خواند . امّا من اين ها را شعر مي دانم . شعر هاي كوتاهي كه  « من » در آن متجلّي شده است .

 قلمرو ممنوعه

گاهي زياد

گاهي مباد

آنچه كه قانون منع داد 

 زندگي

گاهي فلج

گاهي فرج

تار زندگي ، بر پودش ، رج به رج 

پرواز ناز

روزي پرواز

تا دور ، تا دراز

چيست ؟ يك خيال ناز 

روزهاي زمستان

فصل سرما

من ِ تنها

كي شب خواهد شد اين روز ها ؟! 

انقلاب

شور انقلاب

ماهي رو قلّاب

كجا رفت تيمسار افراسياب* ؟! 

******

تيمسار افراسياب يك شخصيت خيالي است .

تصوير : صادق قطب زاده .

عشق دريا

منم تنها

شوق دريا

دريا ... دريا ... دريا  

شعور

آب را مي كنم ادراك

كجايم ؟

تا كمر در خاك 

ناپلئون

طغيان احساسات

اين منم ، ناپلئون*

قلعه ي حيوانات 

******

در اينجا مراد نه كاملاً ناپلئوني است كه با مسكوي سوزان مواجه شد و نه كاملاً ناپلئوني كه او را در تصوير مي بينيد .

كاراكتر

زمستان و من

تنهايم با دي وي دي

با مورگان فري من* 

******

مخصوصاً در نقش كارآگاه سامرست .

اشرف مخلوقات

گريه ي انسان

شيهه ، زوزه ، عرعر حيوان

انسان ... حيوان ... انسان ؟! ... حيوان ؟! ... حيوان

مي روم

ايستاده است

زمان

در ساختمان

مي روم

ماسيده است

مكان

در ساختمان زمان

جاري ام

گنديده است

روح مكان

جسم زمان 

حرف

حرفش را زد

سرش را زدند

« صف » يا « نزن توي صف آقاي محترم ! »

رم مي كنند، ثانيه هاي وحشي

و مي ميرند لحظات خجل

در صف نانوايي

جلوي نان داغ 

پ . ن : قول مي دهم پست بعدي قسمت دوم كاراكتر هاي محبوب باشد . قول مي دهم !

اين است اولين اشعار :

مارادونا

دست

گل

هورا

روزنامه

قديمي

پيرمرد

كهنه

اطلاعات

...

چك چك چك

چك چك چك

مادر تي شرتم كو ؟

مي خواهم بروم زير باران ...

چك چك چك

چك چك چك

نه دشت ، نه دريا

نه درخت ، نه صحرا

نمي خواهم هيچ يك از اين ها را

به نظر شما

من روباتم يا از انسان ها ؟

پ.ن : وقتي شعر رو نوشتم ، يك قسمت رو فراموش كردم ، بعد از گذاشتن كامنت ها اون قسمت يادم اومد براي همين بيشتر از ۱۶ كلمه شد .

پ.ن ۲ : شعر از خودمه و از اول نمي خواستم اين قدر كوتاه باشه ، نوشتم ، ديدم توي اين يه ذره هم حرفشو زده .