هر جاي دنيا، تقريباً از هر وسيله و ابزاري براي اعلام اعتراض استفاده مي­شود. بيلبورد، پلاكارد، پارچه­نوشته، كاغذ­نوشته، انواع لباس­ها، اشيايي به رنگ­هاي مختلف و بسياري موارد ديگر. در بين اين ابزار كه انزجار شخص معترض را فرياد مي­كنند، بعضي چيزها به قول معروف، نسبت به باقي وسايل، جيغ­تر هستند و بيش از باقي موارد توي چشم و در معرض عموم­اند. لباس يكي از آن موارد است. لباس اعم از پيراهن، تي­شرت، مانتو، جليقه يا حتّي البسه­ي رسمي­تر مثل كت، خيلي چيز­ها را مي­توانند فرياد بزنند. رنگ لباس و طرح يا نوشته­ي روي آن هم زباني است كه آن تكّه پارچه، با آن فريادش را سر مي­دهد. در همين شلوغي­هاي اخير ايران خودمان، رنگ نقش موثرتري داشت. ابتدا سبز و سفيد، و بعد سياه. جالب مي­شود اگر كسي اين تلخي سياه­پوشان را با شوخي گزنده­اي در آميزد تا هم اعتراضش را فرياد زده باشد و هم ناراحتي­اش را منكر نشده باشد. همه­ي اين­ها را گفتم كه برسم به اين تي­شرت: 

رويش را كه حتماً خوانديد. اگر موفّق به خواندنش نشديد، روي آن نوشته شده:

I DON'T NEED SEX

THE GOVERNMENT FUCKS ME EVERY DAY

اين همان شوخي گزنده­اي بود كه از آن گفتم... طنزي به رنگ سفيد، نقش بسته بر تن­پوشي سياه. حال ديگر از رابطه­ي بين معناي جمله و رنگ­بندي چيزي نمي­گويم تا خود حديث مفصّل بخوانيد از اين مجمل!